, również Ōmoto-kyō (大本教), gdzie kyō ma znaczenie nauki, doktryny, wiary – japońska sekta religijna, która powstała po restauracji Meiji, zgodnie z ówczesną tendencją do tworzenia „nowych religii” (shin-shūkyō). W znacznej mierze to nowe wyznanie jest oparte na rodzimej religii japońskiej – shintō. Sektę założyła w 1892 Nao Deguchi. Kobiety po dziś są duchowymi liderkami ruchu. Od 2001 na czele ōmoto stoi piąta przywódczyni – Kurenai Deguchi.
Od czasu drugiego duchowego lidera, Onisaburō Deguchi, kluczową rolę w ōmoto odgrywa esperanto, język stworzony przez Ludwika Zamenhofa. Od 1924 do dziś wyznawcy tej sekty publikują książki i prasę w esperanto. Języka tego uczyli się niemal wszyscy z 45 tys. wyznawców ōmoto, a ok. 1 tys. z nich płynnie się nim posługuje.
Od 1925 do 1933 ōmoto miało swoją misję w Paryżu. Stamtąd misjonarze wyznania wyruszali w podróże po Europie, podczas których głosili nowinę, że Onisaburō Deguchi jest mesjaszem, czy też Maitreyą, który zjednoczy cały świat. Od 1933 do 1942 uczestnicy ruchu byli ciężko represjonowani w Japonii i nie mieli możliwości normalnego działania. Ruch odrodził się w 1950.