Może ona występować również w przepisach związanych z kompetencją. Przepis może jednocześnie uczestniczyć w rekonstrukcji normy kompetencyjnej i odrębnej normy nakazującej podmiotowi kompetentnemu uczynić z kompetencji użytek.
Przepisy singularne i pluralne Ze względu na liczbę norm, których elementy są wysłowione w danym przepisie, wyróżnia się:
przepisy singularne – uczestniczące w wysłowieniu jednej normy prawnej; przepisy pluralne – zawierające elementy więcej niż jednej normy prawnej.
Podział ten odnosi się do zjawiska kondensacji. Przepis pluralny nie jest zatem „kilkoma normami”, lecz pojedynczym elementem tekstu, z którego – wraz z innymi relewantnymi przepisami – rekonstruuje się więcej niż jedną normę.
Postać językowa przepisów Przepisy prawne mogą przyjmować bardzo różne postacie językowe. Ich funkcji normatywnej nie przesądza sama forma gramatyczna.
W tekstach prawnych występują m.in. przepisy sformułowane:
w postaci powinnościowej – z użyciem zwrotów „jest obowiązany”, „powinien”, „należy”; w postaci pozornie opisowej, np.