Podczas dni poświęconych igrzyskom, które między śledztwem wypadły, udała się Lepida w towarzystwie dostojnych niewiast do teatru Pompejusza, a wzywając wśród płaczliwych lamentów przodków swoich i Pompejusza, którego dziełem był ten budynek i którego stojące tam posągi rzucały się w oczy, tak wielkie obudziła współczucie, że ludzie we łzach się rozpływali i okropne przekleństwa miotali głośno na Kwiryniusza, który był już w podeszłym wieku, niezmiernie bogaty, bezdzietny i całkiem nieznany z pochodzenia dla mieszkańców stolicy. Potem pod torturami niewolników, według Tacyta, miały wyjść na jaw jednak jej nikczemności i przyłączono się do wniosku Rubeliusza Blandusa o wygnaniu jej. Teraz dopiero wyjawił Tyberiusz, że wiadomo mu było także przez niewolników Kwiryniusza, iż Lepida usiłowała go otruć. Skazał więc ją na banicję, by zyskać sobie względy jej byłego mężaRobin Seager, Tiberius, Wiley-Blackwell 2005, s. 129–131. Starożytne źródła mówiące o tym to Tacyt, Roczniki, ks. III, rozdz. 22-23 oraz Swetoniusz, Żywoty cezarów, Tyberiusz, rozdz. 49.. Rok później Kwiryniusz zmarł i Tyberiusz zażądał od senatu, aby urządzono mu publiczny pogrzeb na koszt państwa. Wychwalał także przysługi jakie doświadczył od Kwiryniusza podczas wygnania na Rodos.