62-63, ..
W rozwiniętym systemie organizacji mennictwa XIV-XV wieku (wzorcowe dla wschodniej Europy były mennice krzyżackie), stojący na czele tej instytucji mincmajster miał do pomocy nie tylko wardejna i rachmistrza (pisarza) prowadzącego księgi oraz artystę-rytownika tłoków (późniejszego medaliera). Roboczy personel mennicy składał się ponadto z odkuwających sztaby metalu kowali, przykrawaczy, wybielaczy i dokonujących tłoczeń wyciskaczy, nie licząc szeregu osób służebnych. Uczniowie profesji i czeladnicy nosili barwne stroje z odpowiednimi oznaczeniami i naszytymi dzwoneczkami, których obecność miała zapobiegać kradzieżom itp. nadużyciom Henryk Cywiński: Dziesięć wieków pieniądza polskiego, dz. cyt., s. 27..
Mincerze zazwyczaj wywodzili się z mieszczaństwa i należeli do odrębnej grupy zawodowej, podlegającej bezpośrednio miejscowemu władcy. W średniowiecznej Polsce ich zawód cechował znaczny udział cudzoziemców. Szczególnie miejsce wśród nich zajmowali Żydzi, których obecność wyraźnie zaznaczyła się z końcem XII wieku, za panowania Mieszka III, gdy powierzono im dzierżawę i kierownictwo mennicy gnieźnieńskiej (świadectwem są brakteaty z napisami hebrajskimi)Henryk Cywiński: Dziesięć wieków pieniądza polskiego, dz. cyt., s.