"Ten zarzut był tak dalece bezczelny i fałszywy, że w śledztwie wszyscy jak najbardziej stanowczo zaprzeczali." Wówczas cesarz "podstawił na zeznanie swego pedagoga, Aniceta, aby ten zmyślił oskarżenie i wyznał, że podstępnie zmusił ją do stosunku" (Swetoniusz, Neron 35).
Kasjusz Dion (Historia Rzymska 62, 13) podaje, iż prefekt pretorianów Burrus wpierw usiłował odwieść Nerona od rozwodu z Oktawią, w końcu zauważył, że cesarz powinien zwrócić jej chociaż posag. Za to Burrus miał zostać otruty.
Wygnanie i śmierć Po rozwodzie Oktawia została zesłana na wyspę więzienie – Pandaterię. Neron mógł teraz poślubić Poppeę Sabinę – uczynił to już 12 dni po swoim rozwodzie z Oktawią. Wygnanie Oktawii było bardzo niepopularne – oskarżenie o cudzołóstwo powszechnie uważano za fałszywe, gdyż – jak zauważył zarówno Swetoniusz jak i Tacyt – Oktawia w odróżnieniu od Poppei uchodziła za wzór cnotliwej i bogobojnej Rzymianki. Zamieszki w Rzymie, w czasie których wysuwano żądania odwołania Oktawii z wygnania, przestraszyły Nerona, który zdecydował się, ulegając interwencji Poppei, na wydanie rozkazu uśmiercenia byłej żony.