Pomimo trudnego terenu, w 1830 r. zdecydowano się na przedłużenie kanału prawie bezpośrednio na południe. Jako cel wybrano zatokę nazywaną Żwirową (ang. Gravelly Bay, obecnie Port Colborne) ze względu na schronienie, które mogła oferować statkom czekającym na wejście do kanału. Nowy kanał zaplanowano w linii w zasadzie prostej, z wyjątkiem odcinka gdzie poszerzono mały strumień w jarze aby zminimalizować ilość koniecznych prac ziemnych w skale.
W marcu 1831 Kompania Kanału Wellandzkiego otrzymała 50 000 funtów pożyczki od rządu Górnej Kanady i wkrótce rozpoczęto prace. Z początku były one opóźniane przez deszcze, które były tak silne, że doprowadziły do wybuchu cholery na początku 1832 r. Na szczęście druga połowa roku okazała się suchsza i prace przyspieszyły.
1 czerwca 1833 r. szkuner Matilda, kierujący się do Cleveland z ładunkiem z Oakville przeszedł przez nowo wybudowany kanał. Przebieg wybudowanego wtedy połączenia nie różni się bardzo od obecnego kanału.