thumb|Oblężenie Jasnej Góry, obraz z pracowni klasztornej thumb|Obrona Jasnej Góry 1655, XIX-wieczna płaskorzeźba z przedsionka Sali Rycerskiej Oblężenie Jasnej Góry () miało miejsce w czasie potopu szwedzkiego w okresie 18 listopada – 27 grudnia 1655.
Wstęp Przygotowania do oblężenia zakonnicy rozpoczęli 6 sierpnia. Licząc się z możliwością oblężenia zakupili 60 muszkietów, które wzmocniły artylerię liczącą 24 działa, w tym 12 ciężkich. Już trzy lata wcześniej wzmocnili załogę do 160 żołnierzy, do czego zobowiązywała sejmowa uchwała. W momencie, gdy Szwedzi byli u szczytu powodzenia, stojący na czele klasztoru jasnogórskiego ojciec Augustyn Kordecki zdecydował się 7 listopada wysłać do króla Szwecji Karola Gustawa list, w którym wzywał króla szwedzkiego do zwrócenia uwagi na bezpieczeństwo klasztoru, szukając jednocześnie pomocy u króla Jana Kazimierza i polskich wojskowych. W prowadzonej korespondencji Kordecki pozorował uległość i słabość klasztoru, jednocześnie twardo odmawiając wpuszczenia Szwedów. Kordecki otrzymał od Szwedów list żelazny, czyli tak zwaną „salwagwardię”, gwarantujący bezpieczeństwo twierdzy. Pomimo tego nie dowierzano Szwedom i cudowną ikonę oraz najcenniejsze precjoza wywieziono 7 listopada 1655 do Lublińca, a potem do klasztoru paulinów w Mochowie koło Głogówka, a w kaplicy umieszczono kopię.