Wykopaliska archeologiczne wykazały, że ciągłość osadnicza i kulturowa Troi obejmuje lata ok. 3000–1200 p.n.e. (warstwy archeologiczne: I – najstarsza, VIIA – najmłodsza). Pozostałości osad obwarowanych potężnymi murami odkryto w warstwach VI (datowanej na lata około 1800–1300 p.n.e.) i VIIA (około 1300–1200 p.n.e.). Nie znaleziono śladów zburzenia Troi VI wskutek jej zdobycia przez najeźdźców, najprawdopodobniej ulegała zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi i niemal od razu została odbudowana (warstwa VIIA). Troja VIIA natomiast została zniszczona przez ludzi. Podczas wykopalisk odnotowano ślady pożaru i dużą ilość pitosów na zboże, oliwę i wino, co może świadczyć o tym, że mieszkańcy, spodziewając się długiego oblężenia, gromadzili zapasy żywności. Troja VIIA prawdopodobnie przestała istnieć przed 1200 rokiem p.n.e.B. Bravo, E. Wipszycka, Historia starożytnych Greków, T. 1, Do końca wojen perskich, s. 100. – w drugiej połowie XIII wieku p.n.e., co było związane z wyprawami zdobywczymi i ekspansją Achajów utożsamianych z kulturą mykeńskąЕ.А. Жижина, Была ли троянская война?, „Научно-образовательный журнал для студентов и преподавателей «StudNet»” 2 (2020), s. 204.