W listopadzie 1946 w procesie 32 podwładnych Flamego z VII Okręgu NSZ w Katowicach zapadło sześć wyroków śmierci, jeden wyrok dożywotniego więzienia i 21 wyroków pozbawienia wolności od 6 do 15 lat. Dowódca grupy Zdzisław Krauze „Andrus” przyznał się do udziału w dziewięciu zabójstwach, m.in. Józefa Flopki i jego trzynastoletniej córki, dokonanych na rozkaz zwierzchnictwa NSZ.

Amnestia i zabójstwo W obliczu beznadziejnej sytuacji Flame podjął decyzję o ujawnieniu się przy najbliższej okazji, którą stała się uchwalona przez sejm na dzień 22 lutego 1947 amnestia. Sam „Bartek” z najbliższym otoczeniem, ujawnił się dopiero 11 marca 1947 roku, w Cieszynie. Po złożeniu broni zamieszkał w rodzinnym domu w Czechowicach. Neutralizacja zgrupowania „Bartka” i jego ujawnienie się stanowiły dla komunistów ogromny sukces. Jesienią 1947 r. Flame wraz ze swoją partnerką z okresu drugiej konspiracji Anną Szwedą (ps. konspiracyjny Annuszka) udał się w okolice Barutu w dzisiejszym województwie opolskim, gdzie prawdopodobnie poznał część prawdy na temat śmierci swoich podwładnych.