Przez długie lata, w odróżnieniu od innych frankfurtczyków, nie nawiązywał do pism młodego Marksa i nie dostrzegał w nich kwintesencji marksizmu. Przeciwstawiał się ahistorycznemu redukowaniu nauki Marksa do zawartej w jego wczesnych pismach problematyki alienacji. Wychodził on z założenia, że realny humanizm pism młodego Marksa nie tylko nie został zanegowany w późniejszej twórczości, ale skonkretyzowany. Uważał, że młodzieńcze pisma Marksa i Engelsa, w których przez długi czas doszukiwano się właściwych filozoficzno-humanistycznych treści marksizmu, są całkowicie zrozumiałe dopiero z punktu widzenia historyczno-ekonomicznych analiz zawartych w Kapitale.

W latach siedemdziesiątych Schmidt zaczął także odwoływać się do pism młodego Marksa, czemu towarzyszyło zainteresowanie twórczością Feuerbacha. W wydanej w 1973 r. pracy Emanzipatorische Sinnlichkeit. Ludwig Feuerbachs antropologischer Materialismus podjął próbę reinterpretacji dzieła Feuerbacha z punktu widzenia kluczowych problemów współczesności. Schmidt zasłynął jako wydawca i komentator pism starszego pokolenia frankfurtczyków, a zwłaszcza dzieł Horkheimera. Stał się również historykiem szkoły frankfurckiej (m.in. Die Kritische Theorie als Geschichtsphilosophie, Frankfurt am Main, 1976).