Obiekt zaplanowano na wzór warownego obozu rzymskiego (castrum Romanum), usytuowanego na planie nieprawidłowego prostokąta o wymiarach 215 × 175 mW rzeczywistości długości wynoszą 215,5 m od strony wschodniej i zachodniej, 175 m od północnej i 181 m od południa, a rezydencja zajmuje jedynie ok. 1/6 powierzchni typowego obozu przeznaczonego dla kilkutysięcznego legionu (John Wilkes: Diocletian’s Palace, Split. Residence of a Retired Roman Emperor. Sheffield: University of Sheffield, 1986, s. 23).. Otoczony murami o szerokości dwóch metrów, wzmocniony był 16 wieżami (w większości rozebranymi w XVII w.), z których przetrwały trzy, a tylko jedna (północno-zachodnia) częściowo zachowała pierwotny wygląd. Odmienny charakter tej zamkowej budowli nadawał wznoszący się wprost z morza fronton wyposażony w arkadową galerię z trzema loggiami, z upodobaniem wykorzystywaną przez władcę zwłaszcza zimą.
Bramy umieszczono na przedłużeniu ciągów komunikacyjnych kierunków wschód–zachód i północ–południe: morska Porta Aenea (Brama Brązowa) od południa wiodła do prywatnej przystani i podziemnych pomieszczeń magazynowych. Pozostałe to: wiodąca ku Salonie północna Porta Aurea (Brama Złota, d.