Od lat 90. XIX w. był adwokatem we Lwowie. Był współzałożycielem pierwszego czasopisma prawniczego wydawanego po ukraińsku „Czasopys Prawnycza”. W latach 1928–1939 r. był redaktorem naczelnym czasopisma prawniczego wydawanego we Lwowie po ukraińsku „Żittia i prawo”. Kancelarię adwokacką prowadził pod szyldem ukraińskim i polskim jako „Dr Konstanty Lewicki” – w latach 30. XX w. pod adresem Podwale 7 we LwowieTerminarz sądowy na rok 1939, Lwów, Piller Neumann 1938, s. 19..
W 1900 bez powodzenia kandydował na posła na wyborach do austriackiej Rady Państwa w Wiedniu X kadencji z IV (wiejskiej) kurii w okręgu wyborczym Nr XVII Lwów–Gródek–Jaworów, gdy zwyciężył go Teofil MerunowiczWynik wyborów. „Kurjer Lwowski”. 350, s. 4, 18 grudnia 1900..
W 1914: został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Leopolda, przewodniczył Głównej Radzie Ukraińskiej, a potem Ogólnej Radzie Ukraińskiej w Wiedniu.
Premier Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (ZURL) od 13 listopada 1918 do 4 stycznia 1919. Po przegranej wojnie polsko-ukraińskiej wyemigrował do Wiednia, był członkiem emigracyjnego rządu Sydora Hołubowycza. W 1924 powrócił z emigracji do Lwowa.