W czasach qingowskich wielu twórców odwróciło się od „manieryzmu” widocznego w sztuce poprzedniej dynastii Ming na rzecz prostoty i studiowania dawnych wzorów, np. inskrypcji na stelach. Niektórzy twórcy jak Fu Shan świadomie rezygnowali z elegancji i płynności, by zaznaczyć swoją niezależność i nonkonformizm. Zaznaczył się wtedy trend „archaizacji”, eksperymentowania z dawnymi stylami pisma, studiowania dawnych inskrypcji np. z czasów Północnej Dynastii Wei. Kang Youwei postulował reformę kaligrafii wraz z reformą polityczną. Na przełomie XIX i XX w. próbowano też łączenia różnych stylów pisma, w tym przedkaligraficznych, jak pismo pieczęciowe. Po 1949 r. i zwycięstwie komunistów, kaligrafia była dalej szeroko nauczana i praktykowana. Jednym z jej entuzjastów był Mao Zedong.
W 2009 roku kaligrafia chińska wpisana została na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Style kaligraficzne Rozwój znaków pisma chińskiego zakończył się zasadniczo z powstaniem pisma kancelaryjnego () w III w. p.n.e. Dziś ten styl jest wykorzystywany jako świadomie archaiczny.