thumb|Strona tytułowa dzieła Ortographia autorstwa Stanisława Zaborowskiego, wydanie z 1518 Historia ortografii polskiej – zmiany w ortografii języka polskiego. Początkowo (X–XI w.) Polacy mieli styczność z tekstami łacińskimi, a używane z czasem w nich nazwy polskie były naturalnie zapisywane alfabetem łacińskim. Zasób łacińskich liter nie był jednak wystarczający do oznaczenia wszystkich polskich głosek – zabrakło ich dla spółgłosek średniojęzykowych ciszących (pisanych dziś ć, ś, ź), samogłosek nosowych (pisanych dziś ą, ę), a także spółgłosek dziąsłowych szumiących (pisanych dziś cz, sz, ż). Kilka łacińskich liter nie przyjęło się lub było zbędnych (q, x, v).
Adaptacja nowego alfabetu nastręczała ogromne trudności. Dzięki pracy skrybów, pracujących w kancelariach książęcych i kościelnych oraz w klasztornych skryptoriach, ukształtowały się polskie konwencje ortograficzne. W tej praktyce skryptorialnej powstawały najstarsze zasady pisowni. Od tamtego czasu postępowała ewolucja polskiej ortografii.
Staropolskie początki ortografii (XII–XV w.)