Nie wszyscy chcieli stosować te same zasady, podejmowano też zabiegi wynikające z konkurencji. Istotnym postępem było odróżnianie a jasnego od pochylonego za pomocą liter a i á. Odróżniono l od ł. Głoskę v oddano przez w, natomiast f rozmaicie: f, ff, ph. Litera s zaczęła oznaczać tylko s, litera ś tylko ś. Dwuznak sz zaczął oznaczać tylko š, dwuznak cz i cż – tylko głoskę č, a litera c – głoskę c. Ustaliło się użycie litery z dla głoski z, litery ż – dla głoski ž, połączeń zi, zy, źi przed samogłoskami, a z lub ź przed spółgłoskami dla głoski ź. Poszukiwano sposobu odróżnienia spółgłosek wargowych i wargowo-zębowych b, f, m, p, w twardych od ich odpowiedników zmiękczonych, przez różne zastosowanie dodanych liter i, y. Próbowano wprowadzić ład w użyciu liter wielkich i małych oraz pisaniu łącznym i rozłącznym wyrażeń przyimkowych i niektórych przedrostków. Nie rozróżniano natomiast form narzędnika i miejscownika l. poj. i narzędnika l. mn. deklinacji zaimkowo-przymiotnikowej, pisząc końcówki tych przypadków -im, -ym oraz -imi, -ymi. Obok tych praktycznych rozwiązań trudności graficznych i ortograficznych obecne były także próby teoretycznego uporania się z nimi, tzn.