Lew jaskiniowy, europejski lub euroazjatycki lew jaskiniowy (Panthera leo spelaea lub Panthera spelaea) – wymarły ssak drapieżny z rodziny kotowatych.
Charakterystyka lewo|mały|200x200px|Szkielet z Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu 250px|right|thumb|Ekspozycja szczątków lwa jaskiniowego oraz diorama w Jaskini Niedźwiedziej w Sudetach Był prawdopodobnie największym drapieżnikiem z grupy wielkich kotów z rodzaju Panthera jaki kiedykolwiek żył na Ziemi, około 25% większy od dzisiejszego lwa afrykańskiego i nieco większy od tygrysa. Wywodzi się z linii afrykańskich prymitywnych lwów określanych jako grupa P. leo fossilis-spelaea. Z wyglądu stanowił formę pośrednią między współczesnym lwem a tygrysem. Ludzie pierwotni pozostawili jego liczne wizerunki w jaskiniach. Większość malowideł i rycin skalnych przedstawia lwy jaskiniowe bez grzywy, co sugeruje, że jej nie posiadały. Pokryte długą i gęstą sierścią, osiągały 3,5 m długości (od głowy do końca ogona). Samce ważyły średnio 270-320 kg, a samice 175 kg. Samiec największego żyjącego współcześnie kotowatego – tygrysa syberyjskiego – waży średnio od 250 do 300 kg. Żywił się koniowatymi i jeleniowatymi.
Lew jaskiniowy egzystował w plejstocenie od co najmniej 300 tys. lat temu. Wymarł prawdopodobnie 10–11 tys. lat temu, podczas ostatniego zlodowacenia.