W ciągu kilku godzin zdali sobie sprawę, że dzięki efektowi Dopplera mogą dokładnie określić położenie satelity na orbicie.
Na początku następnego roku Frank McClure, zastępca dyrektora APL, poprosił Guiera i Weiffenbacha o zbadanie odwrotnego problemu, czyli ustalania lokalizacji użytkownika na podstawie położenia satelity. W tym czasie Marynarka Wojenna pracowała nad pociskiem rakietowym Polaris odpalanym z okrętu podwodnego, co wymagało dokładnej znajomości położenia jednostki. To skłoniło ich oraz APL do opracowania systemu Transit, który stał się bezpośrednim poprzednikiem współczesnych systemów nawigacji satelitarnej.
System Transit powstał w 1958 roku w Laboratorium Fizyki Stosowanej (APL) Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w USA. Był używany przede wszystkim w nawigacji morskiej, a także jako pomoc geodezyjna i źródło częstotliwości wzorcowej. Od 1967 roku zaczął być sporadycznie wykorzystywany również cywilnie, a na początku lat 80. stał się ogólnodostępny. Składał się z sześciu satelitów i pozostawał w użyciu do 31 grudnia 1996 roku.