Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Żołnierz 2, potem 3 pułku piechoty. 18 stycznia 1915 został mianowany chorążym, a 25 czerwca tego roku podporucznikiem w piechocie. 5 lipca 1916 został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką i dostał się do niewoli rosyjskiej. W 1917 uciekł z niewoli do Moskwy, gdzie pracował w Związku Piłsudczyków. W lipcu 1918 został aresztowany w Wołogdzie i osadzony w moskiewskim więzieniu Butyrki. W grudniu tego roku został uwolniony w drodze wymiany i wrócił do Polski.
16 stycznia 1919 został przyjęty z dniem 1 stycznia 1919 do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika i 22 stycznia 1919 przydzielony do Białostockiego Pułku StrzelcówDz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919, poz. 302.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 11 z 1 lutego 1919, poz. 399. na stanowisko dowódcy batalionu. 1 grudnia 1919 został mianowany kapitanem w piechocie z dniem 1 grudnia 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4146.. Wziął udział w wojnie z bolszewikami, jako dowódca Białostockiego Pułku Strzelców, który 12 października 1921 został przemianowany na 79 pułk piechoty. Dostał się do niewoli litewskiej.