Po przeniesieniu z Armii Wschodnich Pirenejów – gdzie znów awansował do stopnia generała dywizji – do Armii Italii dowodzonej przez Napoleona Bonaparte został dowódcą dywizji. Podczas I kampanii włoskiej (1796) tej armii wyróżnił się w bitwach pod Montenotte, Millesimo, Castiglione oraz pod Arcole. W dowód wyróżnienia został dowódcą paryskiego okręgu wojskowego. Ze względu na powstrzymanie przez niego zamachu stanu 18 fructidora został awansowany na dowódcę armii Sambry i Mozy, a następnie po śmierci generała Hoche – armii Renu i Mozeli.
Po zamachu 18 brumaire’a został mianowany dowódcą Armii Batawii. 19 maja 1804 roku został awansowany przez Napoleona na stopień marszałka Francji.
W 1805 roku objął dowództwo 7 korpusu Wielkiej Armii i podczas wojny z III koalicją antyfrancuską w 1805 roku, pokonał austriacki korpus w bitwie pod Feldkirch.
W wojnie z Prusami w 1806 roku, odznaczył się w bitwach pod Jeną-Auerstedt, Gołyminem oraz pod Iławą Pruską, gdzie też został ranny. W 1808 roku w dowód zasług został księciem Castiglione.
W wojnie z Austrią 1809 roku, został dowódcą 8 korpusu, lecz szybko został przeniesiony na stanowisko dowódcy 7 korpusu armii francuskiej walczącej w Hiszpanii.