Przybliżenie dyskretnych dipoli – metoda dokładnego rozwiązania problemu rozpraszania światła na niesferycznych i niejednorodnych cząstkach oraz na periodycznych układach cząstek.
Przybliżenie dyskretnych dipoli (ang. discrete dipole approximation, w skrócie DDA) opiera się na założeniu, że cząstkę rozpraszającą można przybliżyć przez układ mniejszych elementów oddziaływających z falą elektromagnetyczną jak pojedynczy dipol. Metoda polega na uwzględnieniu jednoczesnych oddziaływań pomiędzy wszystkimi dipolami w układzie i daje dokładne rozwiązanie równań rozpraszania światła na cząstkach o dowolnym kształcie i rozkładzie niejednorodności materiału (współczynnika refrakcji). Została zaproponowana przez Purcella i PennypackeraE.M. Purcell, C.R. Pennypacker, Scattering and absorption of light by nonspherical dielectric grains, „Astrophysical Journal”, 186:705, 1973. i istotnie rozwinięta w latach 1980–2000 przez Bruce’a T. Draine’a i Piotra FlatauaB.T. Draine, P.J. Flatau, Discrete dipole approximation for scattering calculations, „J. Opt. Soc. Am. A”, 11:1491–1499, 1994. .. Obecnie istnieją inne implementacje i rozszerzenia do problemów rozpraszania na periodycznych strukturachB.T. Draine, P.J. Flatau, The discrete dipole approximation for periodic targets. I. Theory and tests, „Journal of the Optical Society of America A” Vol.