W izbach zalecano drewno, zwłaszcza jodłowe, uznawane za ciepłe i przyjemne, natomiast w sieniach i salach stosowano kamień lub cegłę, gdzie nie liczono się z utrzymaniem ciepła. Posadzki układano także z regularnych figur geometrycznych, takich jak trójkąty równoboczne, kwadraty czy sześciokąty, pozwalających uzyskać wzór zamykający się w pełnym kącie 360°. Podkreślano konieczność starannego przygotowania gruntu: ubicia ziemi, ułożenia warstw kamieni spojonych wapnem i piaskiem, a następnie zastosowania odpowiednich proporcji wapna i kruszywa. Znane były różne techniki – bruk, lastrych, jastrych – opisane już u Witruwiusza, obejmujące m.in. izolację drewnianą, wypełnienia wapienne z dodatkiem popiołu czy szkła, a także sztuczne kamienie twardniejące pod wpływem wysychania.
Ceglane pavimentum czyli podest zbudował sobie najprawdopodobniej w swoim ogrodzie Mikołaj Kopernik. Na tym podeście badawczym astronom ustawiał przyrządy pomiarowe i obserwował niebo. Dzięki temu mógł prowadzić co wieczór badania z tej samej równej i stabilnej powierzchni, co pozwalało mu uzyskać dokładniejsze wyniki pomiarów. Pierwsze poszukiwania pavimentum prowadzono w latach sześćdziesiątych XX wieku, jednak w złym miejscu. W 2009 roku przeniesiono je na część ogrodową kanonii św. Stanisława we Fromborku, jednak obserwacyjnej platformy Kopernika nie odnaleziono.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Detale architektoniczne Kategoria:Podłogi