Maksencjusz, właśc. Marcus Aurelius Valerius Maxentius (ur. ok. 280, zm. 28 października 312) – cesarz rzymski od 306 do 312 roku.
Syn cesarza Maksymiana i jego drugiej żony – Eutropii, brat dwóch cesarzowych: Teodory i Fausty, zięć Galeriusza.
Początki rządów W 306 roku w Rzymie, wskutek decyzji Galeriusza o rozwiązaniu kohort pretorianów oraz opodatkowaniu dotychczas wolnych od tego ciężaru mieszkańców stolicy, wybuchły zamieszki. Sytuację tę wykorzystał Maksencjusz, który został przez wojsko ogłoszony cesarzem (28 października 306). Galeriusz nie uznał tej uzurpacji i nakazał stłumienie rebelii rezydującemu w Mediolanie legalnemu cesarzowi Zachodu – Sewerowi. Tymczasem Maksencjusz wezwał do stolicy swego ojca Maksymiana (który w 305 roku abdykował jako august), aby wspólnie z nim sprawować władzę. Kiedy do Rzymu nadciągnął Sewer ze swoją armią, poniósł klęskę, gdyż większość żołnierzy opuściła go przechodząc na stronę swego dawnego władcy Maksymiana. Sewer z resztką armii schronił się do Rawenny, jednak oblężony tam i pozbawiony pomocy Galeriusza, wkrótce nawiązał rokowania z Maksencjuszem i Maksymianem zakończone kapitulacją.