ich zastosowanie przy ZZSK jest mniejsze niż w wypadku innych chorób reumatycznych, stosowane u pacjentów z objawami zapalenia stawów obwodowych); etanerceptu, infliksymabu, adalimumabu (tzw. leki biologiczne; w sposób wybiórczy blokują czynniki zapalne odpowiedzialne za rozwój choroby, skierowane przeciwko cząstkom TNF-α); fizykoterapii (fototerapia, elektryzacja, balneoterapia, ultradźwięki); masaż ręczny i podwodny; kinezyterapii (przeciwbólowej, rozluźniającej, odciążającej w celu maksymalnego opóźnienia procesu zesztywnienia, zachowania samoobsługi i lokomocji oraz zapobiegania deformacjom i przykurczom); gimnastyki leczniczej (gimnastyka poranna, ćwiczenia w basenach, pływanie – głównie klasykiem na grzbiecie, gry sportowe, różnodystansowe spacery z trasami o odmiennych kątach nachylenia); leczenia chirurgicznego (w celu korekty wtórnych zniekształceń); psychoterapii (gdy u chorych pojawi się nerwica neurasteniczna, a czasem depresja); leczenia ognisk zapalnych w zębach i migdałkach. Podejmowano próby leczenia ZZSK przy pomocy bisfosfonianów i talidomidu.