Karny dąży w swoich głowach do „lepszości”, a nie do „inności” [...]. Weźmy dla przykładu dobrą, udaną głowę, rzeźbioną przez Karnego. Będzie ona miała zawsze dobrze wyczutą wielkość. Na wystawie nie będzie ginęła, ani też przeraźliwie ciążyła nad otoczeniem. Będzie miała zdecydowany charakter wyrazu twarzy. Ten wyraz nawet przy dłuższym patrzeniu nie zacznie irytować. Nazwać by można tę właściwość umiarem wyrazu. Forma bez pustek, ale i bez przeładowania szczegółami jest wynikiem jego wnikliwej zaciekłości w doprowadzaniu rzeczy do skończenia.
Artysta często przyrównywał strukturę głowy ludzkiej do tektonicznego i duchowego fenomenu katedry; jako najpełniejszej formy ekspresji człowieczeństwa. Sam wybierał sobie modeli szukając w ich twarzach siły charakteru, walorów moralnych, wielkości ducha i odbicia wyjątkowych osiągnięć. Szukał ludzi wyjątkowych i takich portretował, choć nie musieli to być tylko znani i znamienici, potrafił zachwycić się twarzą dziecka, młodej dziewczyny (Madzia), czy starca (Cieć Józef), gdy tylko odkrył w nich ślad pięknej osobowości.
Interesuje mnie Mądrość, Dobro i Piękno, które znajduję w ludzkich
twarzach. Staram się w człowieku dostrzec jego wnętrze duchowe.
Rzeźbiąc, ja go oczywiście nie tworzę, ale odkrywam.