Na tego typu jazdę składały się pułki: Szaserów (strzelców konnych, w 1811 – 30 pułków) Huzarów (w 1813 – 13 pułków) Eklererów (od 1814 w liczbie 3 pułków) Gwardii Honorowej (od 1814 w liczbie 4 pułków) Dromaderzy (występowali tylko w czasie wyprawy do Egiptu w liczbie kilku oddziałów).
Były też jednostki kawalerii formowane wyłącznie z żołnierzy innych narodów np.: szwadron mameluków w Gwardii polscy i holenderscy szwoleżerowie-lansjerzy Gwardii oddział Tatarów (po kampanii rosyjskiej wcieleni do 1 polskiego pułku szwoleżerów-lansjerów Gwardii)
Artyleria Napoleon, jako że sam był artylerzystą, twierdził, iż wojnę wygrywa się artylerią, dlatego szczególnie dbał o ten rodzaj broni. Wyodrębnił ją i zorganizował w oddzielny cesarski korpus artylerii, na który składała się artyleria piesza i konna (wprowadzona w 1791). Za czasów Napoleona używano dział polowych (4-, 6-, 8-, 12-funtowych i haubic) oraz moździerzy (6-calowych) systemu stworzonego przez Jeana Gribeauvala, wprowadzonego jeszcze za czasów Starego Porządku. Organizacyjnie w 1803 artyleria liczyła 8 pułków artylerii pieszej i 6 pułków artylerii konnej. W tym samym utworzono 8 batalionów pociągu artylerii. Rok później sformowano 100 kompanii kanonierów obrony wybrzeża, w których służyli weterani, oraz kompanie kanonierów stacjonarnych (fr. sedentaires).