czasowo pełniący obowiązki dowódcy 2 Korpusu Pancernego otrzymał od szefa Sztabu Generalnego Jerzego Bordziłowskiego zarządzenie nakazujące ogłoszenie alarmu bojowego dla oddziałów korpusu i postawienie ich w stan gotowości bojowej. Płk Lach ogłosił alarm, a jednostki 10 i 19 DPanc o 14:00 28 czerwca 1956 osiągnęły gotowość bojową. Ok. godz. 14:00 wydzielone oddziały 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej otrzymały zadanie: wyjść w rejon Suchego Lasu, przygotować się do działań, wydać dwie jednostki ognia do broni strzeleckiej z tego jedną jo utrzymywać w transporcie i jedną przekazać bezpośrednio żołnierzom. Pozostawić na miejscu sprzęt ciężki tj. czołgi, działa pancerne i artylerię polową, wyprowadzając składy osobowe jednostek na transporcie samochodowym w gotowości do działań w szyku pieszym. Ok. godz. 20:00 oddziały dywizji wyszły z rejonu lotniska Łagiewniki i przystąpiły do działań.O godz. 14:30, na rozkaz szefa Sztabu Generalnego, w kierunku Poznania rozpoczęły marsz oddziały 19 Dywizji Pancernej. O godz. 16:00 etatowy dowódca 2 KPanc, gen. bryg. Józef Kamiński powrócił z urlopu, a wiceminister obrony narodowej postawił mu zadanie: wprowadzić jednostki 2 Korpusu Pancernego do działań w Poznaniu. W dniu 30 czerwca, ok. godz. 18.00 dowódca 10 DPanc otrzymał rozkaz wyprowadzenia swoich oddziałów z miasta (bez 27 pz).