Wsławił się wspaniałymi dekoracjami pogrzebowymi, z których najgłośniejsze, to: dekoracja wnętrza kościoła jezuitów w Łucku na pogrzeb Jadwigi Zahorowskiej, kasztelanowej wołyńskiej (1725), kolegiaty w Zamościu na pogrzeb Tomasza Zamoyskiego (1726), kościoła franciszkanów w Brześciu Litewskim dla Aleksandra Pocieja, wojewody witebskiego (1729), kościoła jezuitów w Samborze dla Stanisława Chomętowskiego, hetmana polnego koronnego (1729), kościoła karmelitów w Wiśniowcu dla Michała Serwacego Wiśniowieckiego (1745), kościoła kapucynów w Lublinie dla Pawła Karola Sanguszki, marszałka wielkiego litewskiego (1750), kościoła jezuitów w Stanisławowie dla Józefa Potockiego,hetmana wielkiego koronnego (1751).
Sygnowane przez niego są sztychy: Teodora Potockiego w dziele A. Miaskowskiego Deus in essentia unus, Praga 1723, Michała Serwacego Wiśniowieckiego, frontospicium dzieła Cumulat tua bella oraz szereg innych.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Betlej: Paweł Giżycki SJ architekt polski XVIII wieku. Kraków: Towarzystwo Naukowe "Societas Vistulana", 2003. . Maria Krasnowolska: Giżycki Paweł (1692-1762). [W:] Polski Słownik Biograficzny. T. VIII/2, zeszyt 37. Wrocław — Kraków — Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1959, s.