W październiku 1876 r. w Sankt-Petersburgu toczył się proces Kronenberga w sprawie znęcania się nad ośmioletnią córką Marią (była 15 minut chłostana rózgami przez ojca za kradzież suszonych śliwek), którym interesowała się tamtejsza opinia publiczna, m.in. pisarze Fiodor Dostojewski i Michaił Sałtykow-Szczedrin. Kronenberga bronił adwokat Włodzimierz Spasowicz, który doprowadził do uniewinnienia klienta (bronił go bezpłatnie). Gazety i opinia społeczna uznała uniewinnienie za niesłuszne i posłużyło ono za pretekst do krytyki stanu moralnego adwokatury rosyjskiej.

Po śmierci ojca w 1878 odziedziczył fortunę i przejął jego stanowiska. Do 1887 kierował wszystkimi przedsiębiorstwami i interesami rodziny Kronenbergów. W marcu 1879 roku za namową Aleksandra Kraushara zaopiekował się wydawnictwem Biblioteka Umiejętności Prawnych, które finansował aż do roku 1887. Był prezesem Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej oraz Kolei Warszawsko-Terespolskiej. Działał też w przemyśle cukrowniczym. Był prezesem zarządu Banku Handlowego. W latach 1879–1882 był członkiem komitetu giełdy warszawskiej.