Henryk Plantagenet, zwany „Młodym Królem” (the Young King, ur. 28 lutego 1155, zm. 11 czerwca 1183 w zamku Martel w Turenii) – król Anglii, książę Normandii, hrabia Andegawenii i Maine jako koregent swojego ojca w latach 1170–1183. Drugi z pięciu synów Henryka II Plantageneta, króla Anglii oraz Eleonory, dziedziczki księstwa Akwitanii.

Życiorys Został ochrzczony przez Theobalda, arcybiskupa Canterbury (Cartulary of Holy Trinity Aldgate). Jednakże kronikarz Ralph of Diceto utrzymywał, że to Richard de Belmeis II, biskup Londynu, ochrzcił księcia (Diceto, Images of History).

Henryk wychowywał się pod okiem arcybiskupa Canterbury Thomasa Becketa. Został koronowany na króla Anglii jeszcze za życia ojca 14 czerwca 1170 przez Rogera arcybiskupa Yorku, wbrew woli papieża. Młodszy Henryk został też księciem Normandii, hrabią Andegawenii i Maine. Z tym wydarzeniem związana jest historia jaka wydarzyła się na uczcie po koronacji młodego Henryka, podczas której świeżo ukoronowanemu królowi usługiwał jego ojciec. Henryk II powiedział mu wtedy, że to wielki i rzadki honor być obsługiwanym przez króla. Młody Henryk odpowiedział na to, że zupełnie naturalnym jest aby syn hrabiego obsługiwał syna króla.