ludzi
Stan Armii Czerwonej w okresie międzywojennym związany był z reformami z lat 1924–1925.
Reforma polegała na przejściu na nowy system kompletowania piechoty i kawalerii, a więc głównych rodzajów wojska. Zakładała ona minimalną liczebność jednostek służących w ramach systemu kadrowego – skoszarowanego wraz z kadrami dowódców, a dominacje systemu kompletowania na zasadzie terytorialnej – milicyjnej (głównie szeregowi). System pozwolił utrzymywać w czasie pokoju stosunkowo małą armię (562 tys. w październiku 1924), a jednocześnie szkolić na letnich obozach masy przyszłych rezerwistów. Zaoszczędzono w ten sposób na utrzymaniu wojsk, co pozwoliło stopniowo powiększać stany zmagazynowanego uzbrojenia i je unowocześniać. I tak armia dysponowała:
Rok Ilość karabinów karabinówmaszynowych dział 1921koniec roku 1497 tys. 21,3 tys. 3388 1924koniec roku 1467 tys. 28,1 tys. 3874 1927połowa roku 1599 tys. 31,7 tys. 6413 1929koniec roku 1991 tys. 42,4 tys. 9300