Wojna Dwóch Róż ( „Wojny Róż”) – wojna domowa, tocząca się w Anglii w latach 1455–1485. Uważana jest za swoiste przedłużenie wojny stuletniej. W jej trakcie stoczono 18 bitew lądowych i 1 potyczkę morską. Swoją nazwę konflikt otrzymał od herbów dwóch walczących o władzę rodów: Lancasterów (mających w herbie różę czerwoną) oraz Yorków (różę białą).
Przyczyny wojny Król Henryk VI, prawdopodobnie po swoim francuskim dziadku (królu Francji Karolu VI Szalonym), odziedziczył chorobę umysłową, dlatego też ród Yorków oczekiwał na pewne przejęcie tronu. Niespodziewanie królowa – Małgorzata Andegaweńska – urodziła syna, ale było niemal oczywiste, że nie jest to dziecko Henryka VI (głośne były plotki o romansie królowej). Yorkowie wszczęli bunt, co zapoczątkowało wojnę domową.
thumb|150px|Róża Yorkówthumb|150px|Róża Lancasterówthumb|150px|Róża Tudorów
Przebieg Działania zbrojne rozpoczęły się w roku 1455, kiedy to Ryszard z rodu Yorków zebrał swoje wojska w okolicach Londynu i 22 maja doprowadził do bitwy pod St Albans.