W rozpoczęciu kolejnego etapu Powstania Chmielnickiego zostało spalone przez Kozaków i opisane jako „puste”.
Przyłączony do Rosji w 1667 według postanowień rozejmu andruszowskiego, potwierdzonych pokojem Grzymułtowskiego w 1686.
Od roku 1801 w guberni czernihowskiej, powiat horodnicki. W roku 1876 miasto liczyło 459 domów oraz 2091 mieszkańców. W latach 1922–1991 należał do Ukraińskiej SRR, od roku 1932 w obwodzie czernihowskim, od 1991 należy do Ukrainy. Uświęcając wydarzenia Lubeckiego zjazdu w 1997 roku został odsłonięty brązowy pomnik autorstwa Gennadija Jerszowa, ukazujący sylwetki książąt oraz mnicha sprzed 900 lat.
Znani thumb|Św. Antoni Pieczerski (autor: G. Jerszow) urodzony w Lubeczu Antypas – Antoni Pieczerski (983–1073), św. Kościoła obrządku wschodniego książę Andrzej Wiśniowiecki, zm. 1584, starosta lubecki książę Paweł Sapieha, zm. 1580, starosta lubecki książę Michał Wiśniowiecki, zm. 1584, starosta lubecki książę Aleksander Wiśniowiecki, zm. 1594, starosta lubecki Mikołaj Abramowicz, zm. 1651, wojewoda trocki
Zobacz też bitwa pod Lubeczem zjazd w Lubeczu
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Miasta królewskie I Rzeczypospolitej (województwo czernihowskie) Kategoria:Miasta w obwodzie czernihowskim