Czaka (Zulus Czaka, zulu Shaka kaSenzangakhona, ur. ok. 1787, zm. 22 września 1828) – wódz plemion zuluskich w latach 1816-1828, który doprowadził do ich zjednoczenia.
Życiorys Czaka był nieślubnym synem Senzangakona (lub Senzangakoma), wodza plemienia Zulusów, i Nandi. Oboje pochodzili z plemienia Langeni. Związek jego rodziców był sprzeczny z zuluską tradycją i nie trwał zbyt długo. Ok. 1802 został przez swojego ojca wypędzony i musiał szukać schronienia u plemienia Langeni, razem z matką, która była jego księżniczką. Wkrótce zostali wygnani także stamtąd i Czaka przeniósł się do szczepu Mtetwa w wiosce Dietsheni, gdzie trafił pod skrzydła wodza Dingiswayo. Tam uczył się sztuki wojennej.
Po śmierci ojca w 1816. Czaka powrócił do swojego rodzinnego plemienia, liczącego zaledwie ok. 1500 osób, i został jego wodzem. W swoim państwie stworzył scentralizowaną administrację cywilną, a sam będąc wojownikiem, zajął się także formowaniem armii zuluskiej, która została oparta na klasie nieżonatych wojowników. Za sprawą jego reform mało znaczący wcześniej lud Zulusów przekształcił się w regionalną potęgę.