thumb|Emalia żłobkowa (plakieta miedziana pozłacana, 1160-1170, dolina Mozy) thumb|Fasada budynku Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu ozdobiona emalią Stefana Knappa w 1972 thumb|Emalia komórkowa – schemat thumb|Emaliowany garnuszek thumb|Emaliowana wanna Emalia (fr. émail, dawniej: szmelc, smalc) – sproszkowane szkło: mieszanina minerałów (piasek, kreda, glina) oraz topników (boraks) z dodatkiem pigmentów, które naniesione na metalowe podłoże i stopione w temperaturze ok. 800–900 °C tworzy szklistą powłokę, także technika artystyczna zdobienia wyrobów metalowych, najczęściej złotych lub miedzianych.
Obecnie emaliami nazywa się również wyroby lakierowe, które naniesione na podłoże tworzą odporną powłokę. Emalie różnią się od farb większą zawartością żywic.
Emalia jako technika artystyczna W wykonaniu emalii niezbędny jest dobór odpowiedniego podłoża. Temperatura topnienia metalu, na który będzie nanoszona powłoka musi być wyższa niż emalii oraz musi mieć współczynnik rozszerzalności cieplnej zbliżony do współczynnika emalii.