Po rozpoczęciu sowieckiej ofensywy (czerwiec – lipiec 1944) Niemcy zabrali Hryniocha do Berlina i umożliwili mu spotkanie z Banderą.

Od lipca 1944 drugi wiceprezydent UHWR. W drugiej połowie 1944 wraz z m.in. Mykołą Łebediem, Myrosławem Prokopem i Lwem Szankowskim wysłany przez Centralny Prowid OUN do Chorwacji i Włoch w celu nawiązania kontaktów z zachodnimi aliantami. W 1945 roku w Rzymie wraz z bp. Iwanem Buczką negocjował z Amerykanami i Brytyjczykami niedopuszczenie do wydania Sowietom wziętych do niewoli żołnierzy SS-Galizien.

Po wojnie na emigracji w Niemczech i USA. W latach 1945–1980 przewodniczący Przedstawicielstwa Zagranicznego UHWR. W latach 1950–1980 prezes Ukraińskiego Towarzystwa Studiów Zagranicznych, które w latach 50. XX w. było wydawcą pism „Suczasna Ukrajina” (ukr. Сучасна Україна, red. naczelny Wołodymyr Stachiw) i miesięcznika „Ukrajińska literaturna hazeta” (ukr. Українська літературна газета, red. Iwan Koszeliweć i Jurij Ławrinenko), a od 1961 wydawało miesięcznik kulturalno-społeczny „Suczasnist”.