Komedia średnia W IV wieku p.n.e. ze względu na przemiany społeczne i polityczne komedia antyczna traci swój satyryczny charakter. Autorzy rezygnują także (ze względów ekonomicznych) z wprowadzania na scenę chóru. Komedia średnia tematycznie obejmuje scenki familijne oraz trawestacje wątków mitologicznych.
Przedstawiciele: Antyfanes (405–333 p.n.e.) Aleksis (394–275 p.n.e.) Eubulos
Komedia nowa Druga połowa IV wieku p.n.e. i cały wiek III to czas dominacji komedii nowej. Przedstawia ona scenki rodzajowe, życie rodzinne, rozwija się komedia charakterów (do popularnych typów postaci należą: skąpy ojciec, pobłażliwy stryj, zakochany młodzieniec, sprytny niewolnik, hetery, pieczeniarze) oraz komedia intrygi. Dominuje komizm sytuacyjny. Skupiała się ona na perypetiach przedstawianych postaci. Komedia nowa za pośrednictwem komedii rzymskiej wywarła silny wpływ na kształtowanie się komedii nowożytnej.
Przedstawiciele: Filemon (362–262 p.n.e.) Difilos z Synopy (342–291 p.n.e.) Menander (342–291 p.n.e.)
Zobacz też literatura starogrecka teatr grecki komedia rzymska
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Literatura starożytnej Grecji Kategoria:Typy komedii