O wiele większą popularnością cieszy się nie obraz sam w sobie, a postać Giocondy, postrzegana jako jeden z wielkich fantazmatów renesansu. Bardzo duże zainteresowanie wzbudza uśmiech Giocondy, określany jako tajemniczy. Pod koniec XIX wieku postrzegano Giocondę jako kobietę demoniczną, uwodzicielską i niszczycielską jednocześnie. Na przełomie XIX i XX wieku dominował pogląd, że obraz przedstawia postać, gdzie scalono pierwiastek męski i żeński. Za sprawą poglądów Sigmunda Freuda zasugerowano, że obraz jest komentarzem Leonarda wobec jego orientacji homoseksualnej. Według niektórych domysłów obraz ten ma być autoportretem Leonarda. 21 sierpnia 1911 roku obraz został skradziony przez włoskiego malarza pokojowego Vincenzo Perugię. Obraz odnalazł się pod koniec 1913 roku, do Luwru wrócił wiosną następnego roku. Na miejscu skradzionego obrazu wisiał obraz Camille’a Corota pt. Kobieta z perłą. Według innego źródła w muzeum pozostawiono puste miejsce, które było oglądane przez zainteresowanych paryżan. Portret przedstawiający Berthe Goldschmidt przypomina Mona Lisę i prawdopodobnie jest hołdem złożonym Leonardowi. Po odnalezieniu obrazu wzrósł popyt na jego reprodukcje.