Od XI w. cudowną moc leczenia skrofułów przez dotyk przypisywano monarchom francuskim, a od XII w angielskim (cud królewskiego dotyku). Te taumaturgiczne zdolności były częścią majestatu monarchy, nabywanemu podczas ceremonii sakry królewskiej i konsekwencją tego, że królowie byli postrzegani jako osoby święte. Z tego powodu skrofuły nazywano "chorobą królewską" (fr. le mal de roi, ang. King's Evil).
Rytuał polegał na nałożeniu rąk. Później uzupełniany o wykonywanie znaku krzyża na pacjentach lub ich ranach. Czasami towarzyszyły temu słowa modlitwy lub błogosławieństwa.
Rytuałowi poddawano setki, a w XVI w. nawet tysiące chorych. Jego moc opierała się na powszechnej wierze w cuda. Rytuał nie zawsze był skuteczny. Uznawano, że zależy od cech i władcy i ofiary (czy byli godni dostąpienia cudu) i musiał być czasem ponawiany.
Moc cudownego leczenia skrofułów przypisywano również świętemu Markulfowi. Początkowo ludowy kult tego świętego, od XIV do XVII w. został włączony we francuski rytuał królewski. Począwszy od Ludwika XIV monarchowie odwoływali się do mocy świętego. Odrębną moc leczenia skrofułów (oraz innych schorzeń) przypisywano także w ludowych wierzeniach siódmym synom i siódmym córkom.