Po zajęciu Warszawy przez wojska niemieckie, zorganizował tzw. Batalion Warszawski jako uzupełnienie I Brygady i 22 sierpnia 1915 wyruszył z nim na front. 2 września tego roku został mianowany dowódcą 2 kompanii VI batalionu 7 pułku piechoty Legionów Polskich. Razem ze swoją kompanią uczestniczył w ciężkich walkach na Wołyniu. 29 października 1915 w czasie walk pod Kamieniuchą został ciężko ranny w brzuch kilkoma kulkami szrapnela. Do 31 października pozostawał w pułkowym punkcie opatrunkowym we wsi Kukle, a następnie przewieziony do Zakładu Sanitarnego I Brygady Legionów Polskich w Sewerynówce. Tam 5 listopada 1915 zmarł na zapalenie otrzewnej, będącej następstwem odniesionych ran i następnego dnia pochowany. Później został ekshumowany i 12 maja 1916 pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Ordery i odznaczenia Wszystkie ordery, odznaczenia i odznaki (z wyjątkiem tzw. „Parasola”) zostały mu nadane pośmiertnie. Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7137 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości z Mieczami – 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej nr 4 – 6 sierpnia 1919
Upamiętnienie Jego życiorys opisał Karol Koźmiński w książce pt.