(„Czasem również bez przedmiotu uznaje się sprzedaż, na przykład gdy ktoś kupuje jakąś szansę. Co ma miejsce gdy kupowany jest połów ryb lub ptaków (...) kupno bowiem jest (skutecznie) zawarte, chociażby nic nie złowiono, ponieważ jest to kupno nadziei...”)..
Emptio venditio było kontraktem konsensualnym dochodzącym do skutku przez nieformalne porozumienie stron. Jednak samo w sobie było jedynie czynnością zobowiązującą, czyli nie powodowało jak obecnie przeniesienia własności, ale rodziło zobowiązanie do wydania rzeczy po stronie sprzedawcy, i do zapłaty ceny po stronie kupującego. Wydanie (czyli traditio) rzeczy należącej do kategorii rei mancipi, mogło stanowić jedynie początek okresu zasiedzenia, w przypadku gdy rzecz należała do kategorii rei nec mancipi skutkowało natomiast przeniesieniem własności.
Sprzedawca odpowiadał za wady prawne i ukryte wady fizyczne rzeczy (początkowo o ile o nich wiedział i podstępnie zataił lub zapewniał o nieistniejącej właściwości towaru; później o ile wada wymieniona była w katalogu typowych wad zawartym w edykcie ogłaszanym przez edyla kurulnego;