Rekompensatę dla nabywcy stanowiło przyznanie mu pożytków jakie mógł przynieść towar.
Cesarze wielokrotnie próbowali kształtować ceny i wymianę handlowąJuliusz Cezar jako opiekun obyczajów (praefectus moribus) „Szczególnie przestrzegał ustawy zabraniającej zbytku [lex Iulia sumptuaria], rozstawiwszy dokoła targu strażników, aby zatrzymywali zabronione produkty żywnościowe i odnosili do niego. Zlecał niekiedy liktorom i żołnierzom, aby w wypadku niedopatrzenia ze strony strażników zabierali z jadalni potrawy podane już do stołu”. (Swetoniusz, Żywot Boskiego Juliusza, 43, tłum. Janina Niemirska-Pliszczyńska) Tyberiusz „postawił wniosek w senacie, że należy ograniczyć gromadzenie sprzętów, a w zakresie żywności targowej miarkować corocznie ceny uchwałą senatu. Uprzednio jeszcze polecił edylom tak ścisły dozór nad garkuchniami i jadłodajniami, żeby nawet zabronili wystawiania na sprzedaż ciast.” (tamże Żywot Tyberiusza 34) Wobec skarg gminu na srożącą się drożyznę ustalił [Tyberiusz] cenę zboża, którą kupujący miał płacić, i obiecał sprzedawcom dołożyć po dwie sestercje za każdy półkorzec tzn. modius mający ok. 8,73 litra (Tacyt Roczniki II,87, tłum. Seweryn Hammer).