Od urządzeń fastethernetowych wymaga się możliwości współpracy z innymi urządzeniami ethernetowymi, a do dodatkowych funkcji, w porównaniu z 10Base-T, realizowanych przez koncentrator fastethernetowy należy proces autonegocjacji (ang. Auto-Negotiation), umożliwiający automatyczne rozpoznawanie trybu pracy urządzeń podłączonych do koncentratora. Standard 100Base-T przewiduje możliwość współpracy z trzema rodzajami medium transmisyjnego.
Poszczególne wersje Fast Ethernetu to: system 100Base-TX używający dwóch par skrętek kategorii 5 (najbardziej popularny), system 100Base-T4 wykorzystujący cztery pary skrętek kategorii 3, 4 lub 5, system 100BASE-T2 w założeniach miał wykorzystywać dwie pary skrętek kategorii 3, system 100Base-FX opierający się na włóknach światłowodowych.
Geneza Wraz z rozwojem systemów komunikacji czasu rzeczywistego i pojawieniem się różnorodnych, coraz to lepszych aplikacji multimedialnych rosło zapotrzebowanie na zwiększenie przepustowości w sieciach lokalnych. Stosowane do tej pory standardy 10 megabitowego Ethernetu (IEEE 802.3), czy token ringu (IEEE 802.5) stawały się niewystarczające.