145., członek konfederacji Sejmu Czteroletniego w 1788 rokuVolumina Legum, t. IX, Kraków 1889, s. 47., asesor Komisji Skarbu Jego Królewskiej Mości w 1768 rokuKolęda Warszawska na rok 1768, [b.n.s.], kawaler Orderu Orła Białego.
Młodość i kariera duchowna Syn Stanisława Poniatowskiego, kasztelana krakowskiego i Konstancji Czartoryskiej, najmłodszy brat Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jego synami naturalnymi byli ekonomista Piotr MaleszewskiLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 195., a także pułkownik Kazimierz Oborski.
Od wczesnej młodości zaprawiał się do służby publicznej. Po ukończeniu szóstego roku życia kształcił się w Collegium Varsoviense księży teatynów. Przeznaczony przez rodziców do stanu duchownego, wyjechał w 1754 do Rzymu pod opieką księdza Antonia Marii Portalupiego. Celem pobytu w stolicy Państwa Kościelnego nie były studia teologiczne (Poniatowski odbył zaledwie krótki, prywatny kurs prawa kanonicznego), lecz nawiązanie stosunków z wysokimi przedstawicielami dworu papieskiego: m.in. Giovannim Franceskiem Albanim, kardynałem-protektorem Rzeczypospolitej i Camillem Paoluccim, byłym nuncjuszem w Warszawie i Wiedniu. W sierpniu 1754 przyjęty został do rzymskiej akademii literackiej „Arkadia”.