Włoskie naczelne dowództwo postanowiło, że front do ataku będzie miał długość 14 km, na terenie położonym na wysokości od 1700 do 2100 m n.p.m. Wyższe partie terenu charakteryzowały się unikalnymi formacjami krasowymi, przez co był to obszar surowy, jałowy i pozbawiony zasobów, zwłaszcza wody. Aby zapewnić wsparcie logistyczne dla ogromnej masy ludzi i materiałów, które naczelne dowództwo zamierzało rozmieścić na froncie, rozpoczęto budowę akweduktów i rozległe prace drogowe na całym odcinku górskim.
Bitwa Pomimo ogromnych wysiłków włoskim dowódcom nie udało się optymalnie wykorzystać sytuacji na polu bitwy i sprostać nieprzewidzianym okolicznościom, jak pogarszająca się pogoda; próby natarcia były liczne, lecz w większości nieskuteczne i źle poprowadzone. Straty w ludziach były ogromne i po prawie dwudziestu dniach bitwy 6 Armia nakazała odwrót na pozycje wyjściowe, de facto uznając ofensywę za całkowitą porażkę. Mambretti został zwolniony z dowodzenia 6 Armią, zastąpiony przez gen. Donato Etnę, po tym jak Cadorna wskazał go jako głównego winowajcę porażki ze względu na jego brak ducha walki i niezdecydowanie, pomimo ogromnych zasobów, jakimi dysponował.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Bitwa o Monte Ortigara Kategoria:Bitwy na froncie włoskim I wojny światowej Kategoria:Bitwy w 1917 Kategoria:Bitwy w historii Austro-Węgier