W II Rzeczypospolitej funkcję – początkowo Naczelnego Dowódcy Wojsk Polskich, a od 1919 r Naczelnego Wodza – pełnił przez okres walk o granice powstającego Państwa Polskiego nadal Józef Piłsudski, a wraz z nim początkowo również autonomiczni i oficjalnie niezależni wodzowie powstań na terytoriach spornych z Niemcami i Litwą (powstania wielkopolskiego: Stanisław Taczak i Józef Dowbor-Muśnicki, tak zwanego „buntu Żeligowskiego”: Lucjan Żeligowski oraz Daniel Konarzewski, a także powstań śląskich, tj. I powstania i II powstania śląskiego: Alfons Zgrzebniok, a następnie III powstania śląskiego z nominacji dyktatora Wojciecha Korfantego: Maciej Mielżyński i Kazimierz Zenkteller), a później w trakcie kampanii wrześniowej II wojny światowej Edward Śmigły-Rydz, zaś w Rządzie RP na uchodźstwie funkcję tę pełnili kolejno: Władysław Sikorski, Kazimierz Sosnkowski, Tadeusz Komorowski, Władysław Anders, ponownie Tadeusz Komorowski, ponownie Władysław Anders, Michał Tokarzewski-Karaszewicz, Antoni Brochwicz-Lewiński, Stefan Dembiński, Stanisław Kopański, Zygmunt Bohusz-Szyszko, Bronisław Duch i Klemens Rudnicki.