o obronie Ojczyzny, wskazującą organ dowodzący Siłami Zbrojnymi odpowiedzialny za przygotowanie stanowiska dowodzenia Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zarazem ustalającą procedurę wskazywania oraz kompetencje osoby przewidzianej do mianowania na stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych; w III Rzeczypospolitej osobami tymi byli, kolejno: Marek Tomaszycki, Leszek Surawski, Rajmund Andrzejczak i Wiesław Kukuła.
III Rzeczpospolita (od 1992 r.) W uchwalonej na fali przemian demokratycznych Małej Konstytucji z 1992 r. określona została procedura powołania na czas wojny Naczelnego Wodza, ale we współczesnej Konstytucji RP z 1997 r. powrócono do nazwy Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych. Zgodnie z jej art. 134 ust. 4Art. 134 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 ()., Na czas wojny Prezydent Rzeczypospolitej, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, mianuje Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych. W tym samym trybie może on Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych odwołać. Kompetencje Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasady jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej określa ustawa., a ponadto jej art. 198 ust. 1 wylicza tę funkcję wśród podsądnych Trybunału StanuArt. 198 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. ().