Armia około dwudziestu tysięcy samurajów wyruszyła na nową stolicę z zamiarem dokonania przewrotu i przywrócenia tradycyjnego porządku społecznego i wartości.
15 lutego oddziały rebeliantów wyruszyły na Kumamoto. Oficjalnie maszerowały jako „eskorta” Saigō, który udawał się do Tokio. 22 lutego przystąpiły do oblężenia garnizonu w Kumamoto w centralnej części Kiusiu, gdzie załoga pod dowództwem generała Kanjō Taniego powstrzymywała ich przez około sześć tygodni. Rebelianci atakowali z mieczami w dłoniach, stając naprzeciw nowocześnie uzbrojonym żołnierzom oddziałów cesarskich. Pomimo poparcia miejscowej ludności, przeciągające się oblężenie szybko wyczerpywało siły rebeliantów. Był to poważny błąd z ich strony, gdyż pozwoliło to w międzyczasie oddziałom rządowym (ok. 300 tys.) na dotarcie na miejsce oblężenia. 15 kwietnia oddziały rządowe dotarły do Kumamoto. Armia rządowa, uzbrojona w nowoczesną broń palną i stosująca nową taktykę, pod dowództwem Sumiyoshiego Kawamury zepchnęła ostatecznie „buntowników z dwoma mieczami” do Kagoshimy. Od tej pory obraz wojny diametralnie się zmienił. Od maja do września 1877 roku wojska cesarskie prowadziły pościg za cofającymi się rebeliantami. Ostateczna bitwa miała rozegrać się na zboczach Shiroyamy.