Do organizacji werbowano niemieckich urzędników, pracowników umysłowych i robotników z terenu Górnego Śląska. Osoby te, pomimo że nie pracowały w swoim miejscu pracy, otrzymywały wynagrodzenie z tytuły zatrudnienia w przedsiębiorstwach lub urzędach niemieckich, dodatkowo otrzymywały żołd, podobnie jak żołnierze Grenzschutzu. Także przedsiębiorcy ubezpieczali jej członków na wypadek śmierci lub kalectwa. Organizacja ta wyróżniała się stosowanie bezlitosnego terroru wobec Polaków oraz robotników, walczących o poprawę warunków pracy. Taka postawa spowodowała szereg wystąpień zarówno Polaków jak i robotników przeciwko jej, a które były krwawo tłumione. Jednak spowodowały, że w lipcu 1919 roku władze niemieckie przystąpiły do jej likwidacji, która formalnie zakończyła się 14 lipca.
Zdemobilizowani członkowie organizacji mieli wrócić do swoich dawnych miejsc pracy, co spotkało się z oporem ze strony załóg, które uważały jej członków za wrogów zarówno narodowych jak i klasowych. W dniu 8 sierpnia 1919 roku dowódca 6 Korpusu gen. Otto Hörsing, któremu podlegały oddziały niemieckie na Górnym Śląsku, wydał zarządzenie grożące karą 1 roku więzienia z udział w akcjach utrudniających powrotowi członków organizacji do dawnych miejsc pracy.