Przez kilka tygodni do rozpoczęcia operacji niemieckie siły przeciwminowe w postaci pięciu flotylli trałowców (1., 2., 4., 5., 12.) i trzech flotylli kutrów trałowych (2., 3., 4.) nocami trałowały miny w kanale i na południowym Morzu Północnym, pozostając niewykryte. Podczas tego utracono w nocy na 11 lutego trałowiec M 1208 koło Barfleur. Przerzucono też do Brestu z Kilonii do eskorty flotyllę siedmiu niszczycieli, przy tym, podczas przebazowania, 25 stycznia 1942 roku niszczyciel „Bruno Heinemann” zatonął na minie. Ruch niszczycieli został zauważony, co wywołało po stronie brytyjskiej obawy kolejnego wypadu pancerników na Atlantyk. Początek operacji wyznaczono na 11 lutego, przy czym prognoza pogody na następny dzień była korzystna – w szczególności zachmurzenie i widzialność do 16 km.