Irena dorastała jako niewolnica na dworze w Prespie. Jej niezwykłą urodą zachwycali się kronikarze greccy: Jan Skylitzes, a za nim Jerzy Kedren. Uroda Ireny sprawiła prawdopodobnie, że syn cara, Gabriel Radomir opuścił dla niej swą królewską małżonkę. Pierwsze małżeństwo Gabriela Radomira, z nieznaną z imienia księżniczką węgierską, zawarte w ostatnich latach X wieku stanowiło gwarancję przymierza cara Samuela z władcą Węgier Stefanem I. Około roku 1000 w kilka zaledwie lat po ślubie Gabriel Radomir oddalił swą pierwszą żonę, z którą miał już syna i poślubił Irenę. Samuel zgodził się na ten związek, choć miało to w przyszłości konsekwencje Runciman przypuszcza, że oddalona pierwsza żona Gabriela Radomira wstąpiła do klasztoru, choć jest możliwe również, że została odesłana na Węgry.. W 1002 roku, gdy cesarz bizantyński Bazyli II Bułgarobójca obległ położony na północy kraju Widyń, a Samuel próbował odwrócić jego uwagę atakując położony w Tracji Adrianopol, król węgierski zaatakował ziemie północnego sojusznika Samuela księcia Ajtonya.